Nieś wiadomość

Współpraca ze mną koncentruje się na budowaniu uduchowionej przestrzeni, w której możesz dopuścić do głosu najskrytsze myśli, potrzeby i uczucia (również te stanowiące tabu kulturowe), dochodzić do siebie i rozwijać się ze wszystkimi swoimi odcieniami. Natomiast przed, jak i w trakcie pierwszego spotkania mogą towarzyszyć różne emocje, co jest naturalne i o nich również warto porozmawiać.

Pierwsza konsultacja nie jest zobowiązująca. Jeśli w trakcie rozmowy okazuje się, że nie czujesz się komfortowo, nie ma chemii czy flow, możesz zrezygnować lub skonsultować się z innym specjalistą. Psychoterapia to Twój świadomy wybór.

Konsultacja i psychoterapia indywidualna trwają 50 minut. Spóźnienie się na sesję nie wydłuża czasu jej trwania.

Jest to forma porozumienia między Psychoterapeutą a Pacjentem, która określa zasady i ramy relacji psychoterapeutycznej. Omówienie ich pomaga w budowaniu przestrzeni, która sprzyja głębokiej (współ)pracy.
Kontrakt terapeutyczny omawiany jest podczas konsultacji, dając możliwość zgłębienia wątpliwości obaw przed podjęciem decyzji o procesie psychoterapii.

Psychoterapeuta nie przepisuje leków ani nie wydaje recept. Może jednak zarekomendować konsultację z Psychiatrą.

Tak, wszystko co pojawia się w gabinecie – zostaje w gabinecie.

W psychoterapii istotne jest zachowanie poufności. Pacjenci często dzielą się głębokimi, osobistymi przeżyciami i powinni czuć, że mogą zaufać Psychoterapeucie, który będzie szanował ich prywatność. Pełna dyskrecja jest podstawą prowadzenia skutecznego procesu terapeutycznego. Praktyka psychoterapeuty obejmuje przestrzeganie zasad tajemnicy zawodowej, co oznacza, że terapeuta nie może ujawniać informacji zdobytych podczas konsultacji lub terapii, ani ujawniać tożsamości swoich pacjentów, również w przypadku superwizji. Ta zasada obowiązuje niezależnie od życzenia Pacjenta i nie ma określonego czasowego ograniczenia. Wyjątek stanowi poważne zagrożenie życia Pacjenta lub innych osób, lub w sytuacji, gdy przewidują to przepisy innych ustaw.

W odniesieniu do metodologii analitycznej, psychoterapia odbywa się poprzez badanie nieświadomości. Współczesna psychoterapia, której matką była psychoanaliza, wiele wzięła z metodologii Freuda. Lecz gdy Jung rozwinął swoje idee, w gabinetach zaczęły pojawiać się metody całkiem odmienne. Psychoterapia jednak wciąż pozostaje rozmową między dwiema osobami. Psychika nie powinna być traktowana cząstkowo, ponieważ w zaburzeniach psychicznych wszystko wiąże się ze sobą i dotyczy całej osoby. Psychoterapia jest dialektycznym procesem między dwoma psychicznymi systemami, reagującymi i odpowiadającymi na siebie wzajemnie. Psychoterapeuta nie jest po prostu pośrednikiem leczenia, ale czynnym współuczestnikiem*.
(*Źródło: Krytyczny Słownik Analizy Jungowskiej, A. Samuels, B. Shorter, F. Plaut, Oficyna Wydawnicza, 1994.)

Psychoterapia jungowska, rozwinięta przez Carla Gustava Junga, opiera się głównie na eksploracji nieświadomości oraz procesie indywiduacji (czyli stawania się sobą). Metodologia koncentruje się na integracji świadomej i nieświadomej części psychiki, co umożliwi osiągnięcie pełni i spójności Człowieka. Narzędziami w terapii są: dialog, obserwacja, analiza rysunków, obrazów, słów, snów, fantazji i ruchów.

Sesje psychoterapeutyczne odbywają się nie rzadziej niż raz w tygodniu, w umówionym dniu i godzinie. W momencie podjęcia decyzji o psychoterapii, dany termin jest zarezerwowany na stałe dla Pacjenta.

Terapeuta i Pacjent najczęściej siedzą naprzeciwko siebie.

W psychoterapii jungowskiej sesje rzadko odbywają się na kozetce, w przeciwieństwie do klasycznej psychoanalizy freudowskiej, gdzie leżenie na kozetce jest typowym elementem terapii.

Natomiast w terapii jungowskiej używa się innych metod, które pozwalają pacjentowi na wgląd w nieświadomość, takich jak: analiza snów, aktywna wyobraźnia czy praca z rysunkami, symbolami i wizualizacjami. Te techniki pozwalają pacjentowi zajrzeć w siebie, i swoje wewnętrzne procesy bez potrzeby leżenia na kozetce.

Nagłe zakończenie terapii przez Pacjenta (drop-out) może prowadzić do pogorszenia funkcjonowania, dlatego chęć zakończenia terapii powinna zostać omówiona z Psychoterapeutą podczas sesji, gdyż może świadczyć o różnych impulsach i wyłaniających się konfliktach wewnętrznych, które utrudniają Pacjentowi korzystanie z psychoterapii i funkcjonowanie w relacji.